انگار همين ديروز بود كه با شور و شوق كودكانه ام براي رفتن به مدرسه روزشماري مي كردم واقعا كه ثانيه ها
فرصت توقف را هم نمي دهند
همين ديروز بود كه يك هفته مانده به شروع مدرسه ها تمام وسايلم آماده بود ؛
كيف ’ كتاب ‘ دفتر و تمام مداد هايم را از شب تا صبح در آغوش مي گرفتم و براي كلاس و مدرسه لحظه شماري مي كردم.
خيلي زود حتي زودتر از انچه فكر مي كردم ثانيه ها سپري شدند
و من هر روز  بزرگ و بزرگ تر مي شدم
اما گاهي هم مي شد كه خسته مي شدم و با شنيدن اينكه بايد 12 سال درس بخوانم بي رمق مي شدم
بدون توجه به اينكه اين 12 سال  حتي شايد از 12 ساعت هم كمتر زمان مي برد.
امروز 29 شهريور 1386 در حالي كه تا 52 روز ديگر وارد 18 سالگي مي شوم 11 سال از 12 سال تحصيل در مدرسه را پشت سر گذاشته ام
و امروز كه به ياد مي آورم اولين درس هاي زندگي و اولين معلمانم را افسوس مي خورم كه چقدر از آن دوران معصوميت دور شده ام
كه چقدر براي بازي هاي كودكانه و ترانه هاي آن دلتنگم
كه چقدر از دوستان و معلمانم را به نا حق فراموش كرده ام 
و چقدر دور مانده ام.
هر چه مي گذرد از حال و هواي مدرسه ’ باز باران با ترانه ‘ از همه چيز دور مي شوم
و كم كم بوي كنكور و دانشگاه به مشامم مي خورد
خدايا از تو مي خواهم كه همچنان در كنارم باشي و نگذاري مابقي عمرم به گونه اي باشد كه سال هاي بعد افسوسش را بخورم.
مثل هميشه دوستت دارم و دست گدايي به سويت دراز مي كنم.